Wie het dichtst bij het vuur zit

Ik zag het boek "Jachten & jagen" al ergens aangekondigd en het sprak me ook wel aan. Een paar dagen later moest ik in Heerenveen op kantoor zijn om iets aan te passen. Laat hij daar nu op het bureau van Harrie liggen. Harrie is één van de journalisten van de Heerenveense Courant. Regelmatig worden daar recensieexemplaren bezorgt om een stukje daarover in de krant te plaatsen. Meestal gaan de boeken die mij wel aanspreken bij mij de kast in, ook deze keer dus.


In het boek beschrijven diverse schipperskinderen hoe voor hun het leven aan boord was. Het leven was in bepaalde gezinnen beslist niet gemakkelijk "Normaal gesproken waren we pa aan het helpen. Bieten laden, graan scheppen, 's winters aan een zwaar dekkleed staan sjorren dat door de overtocht op het IJsselmeer doorweekt was geraakt en daarna keihard was geworden door de vorst...... Pa was niet de makkelijkste, zo nu en dan greep moeder in door te zeggen: hou ie een beetje in, het zijn tenslotte geen jongens." Ook de schooltijd wordt besproken waar de schipperskinderen vaak op het achterste bankje zaten. Ook komt het internaat aan de orde: "In een wervende brochure uit begin jaren dertig verteld het hoofd van de Christelijke School voor Schipperskinderen Willem Lodewijk in Sneek. ...... Als voordelen van zijn school noemde schoolhoofd Koster: Voldoend lager Onderwijs in 3 jaar, 3 Schooltijden per dag. Goede huisvesting. Plaatsing in nette gezinnen onder controle. Vrij dokter en apotheker. Zeemonderwijs voor allen, Vakonderwijs voor de jongens en Extra Handwerken voor meisjes. Geringe kosten."


Toch interressant om op deze manier het leven aan boord eens te bekijken. Wie het boek ook eens wil lezen moet maar even een mailtje sturen, tenslotte hebben we allemaal dezelfde roots.